Voor de vierde keer op rij heeft een kabinet Balkenende de eindstreep niet gehaald. Een zucht van verlichting ging er door me heen toen ik het bericht zaterdagochtend hoorde. Het was genoeg, heel Nederland was het zat! Rationeel bezien is de timing ongelukkig en is het koren op de molen van Wilders. Maar omdat ik nog teveel geniet van het idee dat we straks misschien een échte premier krijgen, zeg ik: soit!
Balkenende, ik ben al tijden niet alleen zijn verschijning beu, maar ook zijn gehaaste stem en irritante pruilmondje. Als hij sinds 22 juli 2002 iets heeft aangetoond, dan is het dat hij géén enkel kenmerk van een leider vertoont. In de verste verte niet! Op mij komt hij altijd over als een onzekere man die zelfverzekerdheid veinst door krampachtig vast te houden aan zijn eigen waarheid. Een man die niet in staat is om zijn mening te herzien en niet openstaat voor opvattingen van anderen. Sommigen noemen dat standvastig, maar eigenlijk is dat een misplaatst eufemisme voor botte starheid. » Lees verder «
Een paar jaar geleden zag ik een nieuwsitem op AT5 dat me goed is bijgebleven. Het ging over een homoseksuele Amsterdammer die door Marokkaans-Nederlandse jongeren uit zijn buurt werd geterroriseerd. Ze scholden hem uit voor flikker, spuugden naar hem en staken zelfs zijn voordeur in brand. De politie stond machteloos.