Beste Geert,
Een tijd geleden zei je iets dat me raakte. Je vertelde dat je je vrijheid was kwijtgeraakt. Natuurlijk wist ik dat al, maar toen je het hardop uitsprak, kon ik het me ineens visualiseren. Het is voor jou niet meer mogelijk om zonder beveiliging over straat te gaan, noch kun je in een normaal huis wonen. Je zit als een geketende in een verborgen bunker ergens in het land.
Onmiskenbaar doet dat wat met een mens, een strijd voeren die zo’n hoge tol eist. Want net als de vrijheid van meningsuiting, waar jij zo’n vurige pleitbezorger van bent, is de vrijheid om te kunnen gaan en staan waar je wilt een groot goed. Het is wrang: de leider van de Partij voor de Vrijheid, is zelf lang geleden zijn vrijheid kwijtgeraakt.
Weet je Geert, er zijn er die om minder hun strijd zouden staken. Maar dat doe jij niet, en dat vereist ontegenzeggelijk moed en onverzettelijkheid.
Het is verbazingwekkend om te zien hoe jij Nederland zo lang in de ban hebt gehouden. De politici wisten zich geen raad met je en lang leek je af te stevenen op het premierschap. Dat maakte het voor jou draaglijk denk ik, al die ontberingen. Maar alles lijkt nu anders: je bent flink gezakt in de peilingen. Niet om mijn gelijk te halen hoor, maar in mijn column van 25 januari 2010 voorspelde ik het al.
Geert, ik weet dat je het me niet kwalijk neemt dat ik je op deze plek regelmatig heb bekritiseerd. Jouw standpunten zijn niet de mijne. Over veel zaken zullen we het nimmer eens worden. Maar misschien moeten we dat ook niet willen, misschien moeten we zoeken naar dingen die we gemeen hebben. Toegegeven, ik kon me daar op voorhand niet meteen een voorstelling van maken. Maar soms moet je de dingen de tijd geven.
Toen ik laatst door een onbeduidend blaadje bladerde, kwam ik tot mijn vreugde iets tegen dat ons nader tot elkaar zou kunnen brengen. Het was een artikel over een fietstocht van Wenen naar Budapest. Ik zag het meteen helemaal voor me! Jij en ik samen op de fiets naar Hongarije, het land van je vrouw.
Het vooruitzicht dat we samen langs de Donau zouden kunnen wandelen om over het leven te praten, stemt me gelukkig. Ik wil er graag bij zeggen dat ik goed kan luisteren en de kunst van het doorvragen beheers. We zouden het ook kunnen hebben over de Hongaarse literatuur of samen naar Hongaarse volksmuziek kunnen luisteren terwijl we uitkijken op de Donau die schittert in het middaglicht. De mooie dingen van het leven Geert!
Je hebt het graag over immigratie. Het is een onderwerp dat je na aan het hart ligt. Zou het niet mooi zijn om een tijdje in Budapest te wonen om te ervaren hoe het is om een immigrant te zijn? Je zou dan bovendien je vrijheid hervinden. Je vrijheid Geert! En misschien kun je er zelfs een roman over schrijven. Ik wil je daar best bij helpen. Nou, wat zeg je ervan Geert, ga je mee samen fietsen naar de vrijheid?
Ik reken op je!
mooi geschreven
Tja, zo zou je dan opeens een vluchteling kunnen worden in eigen land op zoek naar asiel in een ander “thuisland”.
Wat doe je dan als dat land een zeer streng, lees bijna onmogelijk asielbeleid/ immigratiebeleid erop na houdt.
Het was in 2000 dat mijn moeder haar zus een keer in de 46 jaar dat ze nu in Nederland woont wilde overhalen bij haar drie maanden of een half jaar bij te komen van de aardbeving die zij overleefd had met rugletsel maar waarbij ze haar man verloren had.
Zij heeft daartoe een verzoek moeten doen met alle mogelijke financiele garanties en dure verzekeringen die ze ervoor heeft moeten afsluiten. Het consulaat in Istanbul, werpt echter stelselmatig drempels op voor diegenen die in Nederland familie willen bezoeken. Het geval wil dat mijn tante een geboortebewijs, die je in Nederland maar ook in Turkije bij iedere gemeente waar je woonachtig bent kunt afhalen, persé van de gemeente waar ze geboren was moest halen. Nu is mijn tante een vrouw op leeftijd (78) en kun je ook gezien de omstandigheden na de aarbeving niet verwachten dat ze dat ook nog eens in de gemeente ophaalt waar de aardbeving nota bene plaats gevonden had. Ik heb er echter mijn connecties bij het consulaat voor moeten aanwenden en mijn achtergrond van jurist heeft er zeker ook een rol bij gespeeld dat ik het uiteindelijk met een telefoontje voor elkaar kreeg dat de belemmeringen die niet rechtematig waren opeens wegvielen.
Ik hoop voor Geert dat Hongarij coulanter omgaat met het “recht” dan Nederland en de Schengenlanden.
Serap