Ik ben opgegroeid met Oranje. Als jongetje van tien jaar werd ik dol van vreugde toen Marco van Basten Nederland naar het goud schoot op het EK in 1988. Sindsdien heb ik Oranje altijd hartstochtelijk gesteund. Zelfs in wedstrijden tegen Turkije was ik voor Nederland. Als het Wilhelmus klinkt, krijg ik steevast kippenvel.
Naar het WK voetbal in Zuid-Afrika heb ik lang uitgezien. Ik was van plan op deze plek vrijuit en onbekommerd over de schoonheid van het spel te schrijven, over de oranjehemden die voor ons gaan schitteren in Zuid-Afrika, over de mooie dromen die onze jongens najagen. En voor even wilde ik de staat van het land laten voor wat het was. Maar de duistere verkiezingsuitslag van vorige week woensdag plaatste veel dingen voor mij in een ander perspectief. Ik ontkom er daarom niet aan de situatie van het land te betrekken bij deze column.
Als de verkiezingen van vorige week één ding aantonen, dan is het dat Nederland verdeelder is dan ooit. Niet eerder is het voorgekomen dat de grootste politieke partij slechts eenendertig zetels behaalde. Niet eerder is het voorgekomen dat Nederland zo massaal rechts stemde. Het is duidelijk, we hebben iets nodig om de nog groter geworden kloof tussen de bevolkingsroepen te dichten, we hebben behoefte aan iets dat ons nader tot elkaar brengt, ons verenigt. Daarom is het goed dat het WK is begonnen, want Oranje kan die rol goed vervullen.
Iedereen in Nederland herkent wel iets in de gemêleerde selectie van Oranje, want van de drieëntwintig spelers hebben er maar liefst twaalf buitenlands bloed. Zo heeft de aanvoerder Giovanni van Bronckhorst Moluks bloed en komen de ouders van Ibrahim Afellay en Khalid Boulahrouz uit Marokko. Laatstgenoemde twee representeren een deel van de bevolking dat het in het huidige politieke klimaat ontegenzeggelijk moeilijk heeft.
Van de multiculturele voetballers in Oranje heeft Afellay zonder twijfel de grootste potentie om uit te blinken op het WK. Tijdens de voorbereiding excelleerde hij met prachtige solo’s en een ongekende gedrevenheid en solliciteerde hij nadrukkelijk naar speelminuten tijdens het WK. Afellay is de aanvoerder van PSV en een van de beste spelers van de Eredivisie. Op de elftalfoto hiernaast houdt hij samen met Van Bronckhorst de Nederlandse vlag vast. Zo zie ik dat graag. Ik vraag me meteen af wat de anderhalf miljoen mensen die hun stem aan de PVV gaven ervan vinden dat een Nederlandse Marokkaan die moslim is en ook nog eens in het bezit is van een dubbele nationaliteit in Oranje speelt.
Om het nog mooier te maken zou ik Afellay tijdens het WK wel de rood-wit-blauwe aanvoerdersband willen zien dragen. Afellay, de leider van het machtige Oranje, de speler die beslissende goals maakt, die samen met de dribbelkoning Arjen Robben excelleert en het hele land in vervoering brengt.
Ik kan niet wachten tot de bal straks rolt en we weer iets van een eenheid zullen voelen in ons land. Even de verschillen aan de kant schuiven en de zoete Oranjegeur die in de straten hangt inhaleren. Vanaf vandaag juichen we met z’n allen voor het Nederlands elftal. Oranje is het nationale bindmiddel!
Deze column verscheen op 14 juni 2010 op de website van MTNL: http://nieuws.mtnl.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=33162&Itemid=93
leuk stukje. idd Affalay word keertje aanvoerder van oranje