Murat Isik

In de zomervakantie van 1991 maakte ik voor het eerst kennis met mijn geboorteland Turkije. Ik was toen dertien jaar. Elf jaar daarvoor hadden we Izmir de rug toegekeerd om een nieuw bestaan op te bouwen in Europa. Via Hamburg belandden we in Amsterdam. Nederland werd mijn thuis, de plek waar ik wortelde en gevormd werd. Turkije kende ik alleen van de met weemoed doordrenkte verhalen van mijn ouders en de vergeelde foto’s waarop mijn grootouders altijd droevig naar de lens staarden alsof ze de hoop op onze terugkeer reeds hadden opgegeven. Die memorabele zomer drukte ik hen voor het eerst tegen me aan en maakte ik kennis met hun breekbare stem en zoetzure geur die onmiskenbaar bij hun oude lichamen hoorde. » Lees verder «

Onderwijssocioloog Jaap Dronkers beweerde anderhalve week geleden iets in zijn inaugurele rede als hoogleraar aan de Universiteit van Maastricht dat mij bovenmatig irriteerde. Hij stelde dat leerlingen van gemengde scholen slechter scoren dan leerlingen op scholen met een meer homogene populatie.

Dronkers is van mening dat de slechtere prestaties op gemengde scholen het gevolg zijn van de extra tijd en energie die nodig is om de verschillen te overbruggen, zowel voor leraren als leerlingen. Dronkers baseert zijn conclusies op data uit internationaal vergelijkend onderzoek in vijftien westerse landen naar schoolprestaties van vijftienjarigen. Nederland behoort echter niet tot de onderzochte landen, en dat is op z’n zachtst gezegd twijfelachtig. » Lees verder «

Ik ben opgegroeid met Oranje. Als jongetje van tien jaar werd ik dol van vreugde toen Marco van Basten Nederland naar het goud schoot op het EK in 1988. Sindsdien heb ik Oranje altijd hartstochtelijk gesteund. Zelfs in wedstrijden tegen Turkije was ik voor Nederland. Als het Wilhelmus klinkt, krijg ik steevast kippenvel.

Naar het WK voetbal in Zuid-Afrika heb ik lang uitgezien. Ik was van plan op deze plek vrijuit en onbekommerd over de schoonheid van het spel te schrijven, over de oranjehemden die voor ons gaan schitteren in Zuid-Afrika, over de mooie dromen die onze jongens najagen. En voor even wilde ik de staat van het land laten voor wat het was. Maar de duistere verkiezingsuitslag van vorige week woensdag plaatste veel dingen voor mij in een ander perspectief. Ik ontkom er daarom niet aan de situatie van het land te betrekken bij deze column.    » Lees verder «

Beste Geert,

Een tijd geleden zei je iets dat me raakte. Je vertelde dat je je vrijheid was kwijtgeraakt. Natuurlijk wist ik dat al, maar toen je het hardop uitsprak, kon ik het me ineens visualiseren. Het is voor jou niet meer mogelijk om zonder beveiliging over straat te gaan, noch kun je in een normaal huis wonen. Je zit als een geketende in een verborgen bunker ergens in het land.

Onmiskenbaar doet dat wat met een mens, een strijd voeren die zo’n hoge tol eist. Want net als de vrijheid van meningsuiting, waar jij zo’n vurige pleitbezorger van bent, is de vrijheid om te kunnen gaan en staan waar je wilt een groot goed. Het is wrang: de leider van de Partij voor de Vrijheid, is zelf lang geleden zijn vrijheid kwijtgeraakt. » Lees verder «